Bakışmazlar. Otobüs kapağı kapanmadan önce rüzgâr peronu süpürür. Adam cam kenarını alır, çantasını dizlerinin arasına sıkıştırır. Kadın dört sıra geride, koridor tarafında oturur.Sakarya refakat gecesi bazen böyle kapanır: aynı sefer, ayrı nefes.
Kat numarası yetmiştir. Odada konuşma uzamamıştır. Göl kenarı önerilmemiştir. Akyazı hikâyesi açılmamıştır. Süre tutulmuş, sınır tutulmuş, iz tutulmamıştır. Gece Sapanca’ya sapmadan bitmiştir. otel Serdivan’a yakın, tabelası küçük, otoparkı ıslaktır. Lobide bekleşme olmamıştır.
İstanbul ışıkları henüz yok, yalnızca şerit vardır. Adam pencerede kendi yansımasını görür, siler gibi bakar. Kadın kulaklığını takar, takmaz; telefonu kapalıdır. Bir çocuk koridorda geçer. Muavin çay bağırır. Hiçbiri geceye ait değildir. Şimdi otobüs TEM’e çıkar.
Sakarya kısa kalır; yollar düz, seferler sık, dönüşler çabuk olur. Otele gelirken plaka bile aynı yöndedir. Çıkışta ayrı kapılardan dağılırlar. Bu, plan değildir. Tesadüf de değildir.Sakarya refakat arayan adamın çoğu zaten başka ilden gelir. Geceyi şehirde bırakır, sabahı yolda böler.
Kadın camdaki buğuya parmak değdirmez. Koltuk numaraları unutulur. İsimler zaten yoktur. Otobüs Sapanca’yı geride bırakınca yağmur başlar. Adam ceketini çeker.
Onlar da kalkar. Bagaj kapağı iner. Kalabalık akar. İki gölge aynı peronun üstünde ayrılır. Şehir geride kalır. Otobüs boşalır. Gece, koltukların arasında bir nem gibi durur ve kurumadan dağılır. Harem yaklaşınca herkes ayağa kalkar.